DÜELLO
İsimsiz gölgeler kol geziyordu
Şüphe uyandıran esrarlı sokaklarda.
Yaşadığı dramdan başı dönmüş
Kulağının üzerine yatmış meçhuller
Duruyordu öylece kıpırdamadan...
Gece kuşları çığlık atıyordu,
Sisin nemini taşıyan sokakları,
Görülecek bir hesabın düellosuna davet edercesine...
Çıplak ayaklı meçhuller yürüyordu
Taş yollu sokaktan
Düello meydanına
Ayaklarını kanatırcasına...
Zirveye
tırmanmış çiğ bir #öfke
önünü aydınlatan ışığı karartmaya kapı aralayan sinsi bir düşmandır.
#koşarkendüşenler
ÜNSAL
AKTAŞ
4.5.2019
Kendi yoluna giren bir daha geri dönmüyor… Hayat onu ilerlediği her adımda başka bir dünyanın büyüleyen diyarlarında kendine yeni görevler yükleyen, bazen acımasız ama önüne çıkan acımasızlıklarla mücadele etmesini öğreten, öğrendikçe gelişen bir yola sürüklemişti. Yeni bir yol…
Geçmişinde yaşadığı yanlışlar, kaybettikleri, enerjisini tüketip
kendisini alaşağı eden dışlanmışlık hissi, kaybolan özgüven, fiziksel ve ruhsal
buhran yaşamdan koparma noktasına kadar getirdiyse de, hatırı sayılır nitelikte
bilgi birikimi ve deneyimleri direnme noktasında ona güçlü sinyaller veriyordu.
Yaşamı seviyordu. İnsanı, doğayı, paylaşmayı, dayanışmayı ve hayallerini. Evet
hayallerini. Birikmiş ve ulaşılması onun için mutlak olan hayaller. Kendine
sözü vardı, “hayallerimi yaşamadan bu hayat bitmeyecek”. Yarınlardaydı
hayalleri. Yapması gereken hayalleri için ayağa kalkmalıydı. İçinde koşar adım
esen bir heyecan fırtınasıyla, hayallerine ilk adımı geçmişine sünger çekerek
başlattı. Önünde duran barikatları yıkıp yeni bir yol açtı. Yeni bir yol…
Çetin, engebeli, nerede, ne zaman nasıl bir engelle karşılaşacağı meçhul bir yol.
Ama kararlıydı. Yenilgilerini bir öğretmen kabul edip yenilmemeyi amaç edindi
kendine. Zamana, sabıra ihtiyacı vardı. Bu yolculuk kalan ömrü boyunca keyfini
sürmekten haz duyacağı uzun bir maratondu…
ÜNSAL AKTAŞ
28.02.2019
Alıştık
artık, duyarlılığımız nasır bağladı.
Ruhlarımızın
pasını silip, yanlışlarımızla yüzleşemedik.
Timsah
gözyaşlarımızda boğduk vicdanımızı.
Bizler
değil miydik, yaramızı tuzla dağlayana insan ol diye isyan eden.
Sahi
#insanolmak neydi?
ÜNSAL
AKTAŞ
3.03.2020
KABINDAN TAŞAN GÜLÜŞLER
Çürümeye terk edilmiş
Gri, mutsuz günler ülkesinden
Göğe yükselen çığlıklar koparken
Dipten gelen dalgayla
En masum rüyasından uyanıyor
Küllerinden yeniden doğuyordu şehir.
Bitmeyecek bir şölenin ilk adımlarıydı şehri kuşatan
Bir düşü bölüşmek için boca edildi
Bulutsuz gökyüzüne, ebemkuşağından yedi renk
Yaşamı sevmek,
Yaşamı büyütmek,
Ağız dolusu #gülmek için...
ÜNSAL AKTAŞ
14.11.2019
Soğuk rüzgarlar esiyordu
Günah
gecesinin son perdesinde...
Sular
seller gibi akarken
Figüranların
gözlerinde riyalar,
Fütursuzca
kutsanıyordu gecenin tüm günahları...
Ünsal AKTAŞ
